De wandelingen in de vroege ochtend zijn altijd een belevenis. Vanochtend ontzettend veel geluk want we zagen in de verte op een bospaadje een jong ree. Inmiddels zijn de ooievaars weer terug in ons land en hebben we deze ook weer mogen bewonderen 🙂
Op Trisha’s stageplek heeft herder Tineke elk voorjaar een groot evenement; de lammetjesdagen. Vandaag helpt Trisha als vrijwilliger. Ze is samen met een andere vrijwilliger ingepland bij de kinderen die lammetjes mogen aaien en om het uur mogen kinderen lammetjes een flesje melk geven.
Tijdens de lammetjesdagen heeft de herder uitgelegd hoe hun werkdag eruit ziet in de drukke lammertijd. Eind januari werd het eerste lammetje geboren, 9 maart het laatste. Zes weken non stop door bikkelen. Hun werkschema is heftig, van ’s morgens om 6.30 uur de eerste controle op stal, tot een uur of 18.00. Daarna zorgt de herder voor haar gezin met twee jonge kinderen. Rond 20.30 uur gaat ze weer even naar stal en afhankelijk van de geboorte drukte, is ze dan een half uur tot twee uur bezig, waarna ze rond 23.00 uur de laatste controle doet. In de piek-week is er om 3 uur ’s nachts ook een controle op stal.
Daarnaast heeft de herder natuurlijk ook nog altijd dieren (met of zonder lammetjes) buiten lopen, die worden tussendoor ook verzorgd! Herder Tineke doet dit samen met haar partner en twee vaste medewerkers. Waar mogelijk, springen er vaste personen bij en uiteraard helpen er een paar stagiaires.
Als de lammertijd dan eenmaal voorbij is, zou je denken dat de drukte wel veranderd… Niets is minder waar, dan volgen de voorbereidingen voor de lammetjesdagen! Schaapskudde Peeldrift wil hiermee de gemiddelde burger, een kijkje te geven op hun boerderij. Wat ze nu eigenlijk doen en waarom. Het is onmogelijk om iedereen persoonlijk te woord te staan, daarom staan er tijdens deze lammetjesdagen infobordjes verspreid over het terrein. De kinderen krijgen een speurtocht, waardoor ze getriggerd worden om de informatie door te lezen en zo enige informatie op een educatieve manier op te pikken.
Trisha heeft er in ieder geval van genoten om als vrijwilliger mee te kunnen helpen. Tijdens de lammetjesdagen mag je ook een lammetje adopteren; dit heeft Trisha ook gedaan, en het heeft de naam Fluppie gekregen 🙂
Trisha is dit schooljaar gestart met de opleiding dier- en management; járen naar uitgekeken en nu is het dan eindelijk zo ver! Haar eerste blokstage van 10 weken startte begin februari. We zijn ruim van tevoren op zoek gegaan naar een fijne stageplek. Dit bleek voor de hele klas nog niet zo eenvoudig. Trisha zou heel graag een keer in een dierentuin stage lopen. Zoo Parc Overloon hebben we daarom al snel na de start van de opleiding benaderd, helaas gaven ze aan in de periode dat Trisha een stageplek zoekt dat alle stageplekken al bezet zijn. Op school werd geadviseerd om te gaan zoeken via www.stagemarkt.nl. Dit blijkt een hele handige site te zijn, waar je je postcode in kunt voeren en in de directe omgeving kunt zien wie er nog een stageplek vrij heeft. Zo zagen we dat herder Tineke nog plek heeft en maakte Trisha een afspraak om kennis te maken. Trisha heeft tijdens de kennismaking met Tineke een rondje naar weides met haar schapen gemaakt. Deze herder heeft 1000 ooien, waarvan er heel veel drachtig waren op het moment dat de stage van start ging. Hierdoor mocht Trisha mee beleven dat er maar liefst 900 lammetjes zijn geboren. In de eerste stageweek mocht ze al meteen een ooi helpen bij de bevalling. Het is elke dag een hele bedrijvigheid, met al deze schattige lammetjes en de ooien. Er zijn nog meer stagiaires aan het werk, elke dag zijn ze met een aantal mensen hard aan het werk. Er zijn ook vijf Border Collies die helpen als ze met de schapen en lammetjes van een afgegraasde wei naar een nieuw begrazingsstuk wandelen. Trisha is al sinds de eerste stagedag laaiend enthousiast, zo mooi om te zien. Elke avond bij het eten mogen we genieten van haar verhalen over wat er die dag allemaal is gebeurd. Na de blokstage begint school weer, maar alle leerlingen blijven nog 1 dag per week bij hun stageplek werken en ervaringen op doen tot aan het einde van het schooljaar. Zoals altijd mega trots op onze Trisha, ze heeft het ontzettend naar haar zin en ze pakt alles heel makkelijk op en pakt alles aan 🙂
Hou je van vogels spotten? Een ideale plek hiervoor is een wandeling in het Maaspark Ooijen Wanssum.
Deze ochtend mochten we aalscholvers, reigers, witte zwanen, een zwarte zwaan, eenden en een bonte specht bewonderen 🙂
Meestal gaan we ’s avonds een rondje wandelen maar vanavond wilde Frans graag een rondje fietsen. Op zo’n warme zomeravond een goed idee. Altijd genieten op het platteland. Op onze terugweg hoorde ik een luid “miauw” en zag ik een kleine kitten tussen de hoge grashalmen langs de kant van de weg zitten. We zijn meteen gestopt en probeerden contact te leggen met het arme poesje. Hij wilde wel graag naar ons toe komen maar vond het ook spannend dus liep hij eerst steeds een stukje bij ons vandaan. Na een poosje dacht ik de kitten is te schuw, het lukt ons niet om hem te redden. Echter toen ik terug liep naar mijn fiets rende hij achter me aan en liet hij zich oppakken. Eenmaal thuis hebben we eerst onze buurtjes om raad gevraagd; zij hebben 2 katten en zij kwamen heel lief meteen met spulletjes die we konden lenen en een blikje met heerlijk kattenvoer. De kleine kitten had enorme honger en at z’n bakje razendsnel leeg. Met z’n allen hebben we overlegd wat te doen; eigenlijk hadden we besloten na het overlijden van onze Floris dat we even zonder huisdier zouden blijven. Frans en ik hebben geen ervaring met katten. Trisha is natuurlijk heel erg dol op alle soorten dieren en had mij al een paar keer gevraagd wanneer we weer een puppy in het gezin op zouden nemen? De kitten bleef uiteraard slapen en de volgende dag hebben we de dierenambulance gebeld met de vraag of iemand een kitten mist hier in de omgeving? Dit bleek niet het geval te zijn. We zijn ook meteen naar de dierenarts gegaan, de kitten bleek geen chip te hebben. Nu is er zomaar een nieuw gezinslid, het is even wennen omdat een kat heel anders is als een hond. We gaan het allemaal ontdekken en beleven 🙂
Vandaag wandelden we door de “Eistobel” tussen Maierhöfen en Grünenbach. Razendsnelle stroomversnellingen, krachtige waterkolken en donderende watervallen: hier ​​baant de Obere Argen zich al duizenden jaren een weg door de rots-lagen van de Alpen. Tot op de dag van vandaag vormt de rivier met de kracht van het water het landschap en vormt het leefgebied van zeldzame plant- en diersoorten. De resulterende bergkloof, staat bekend als de Eistobel. Het wandelpad voert je langs watervallen en stroomversnellingen, over steile rotswanden en over loopbruggen op duizelingwekkende hoogte. Tussen varens en langs wilde bloemen loopt het pad in de Eistobel langs metershoge rotswanden. Een prachtige belevenis 🙂
Tijdens uitstapjes zijn we al een paar keer langs het bordje “Naturpfad Senkele” gereden. Vandaag besluiten we om daar te gaan wandelen. En we kunnen zeggen een wandelroute in deze omgeving doet je telkens weer versteld staan van de prachtige natuur. Ongeveer op de helft van de wandeling midden in het hoge woud staat een pittoresk houten huisje. Er klinkt pianomuziek en de deur staat uitnodigend open. Het blijkt een ‘Waldbibliothek’ te zijn, de enige in de wereld, aldus de beheerder… Inderdaad vind je er tal van boeken. Elke laatste zondag van de maand zijn ze open, wat een toeval en wat een geluk dat wij hier vandaag bij uit komen. Er staat versgebakken cake en koffie klaar voor wandelaars. De beheerder en zijn echtgenote weten veel te vertellen over de culturele wereld in Füssen, waar ze wonen. Na deze verassende pauze wandelen we verder langs de immens hoge bomen, de vele wilde bloemen en af en langs kleine stroompjes 🙂
Elke ochtend in de vroegte (Sem en Trisha slapen heerlijk uit 😉 ) wandelen Frans en ik vanuit de boerderij het platteland op. Vanmiddag tussen de buien door hebben we ook zo’n prachtige ronde gewandeld. Over landweggetjes, langs weilanden, door het overweldigende landschap met de mooiste uitzichten over de Allgäuer Alpen. We zien vele roofvogels in de steeds afwisselende wolkenpartijen en we spotten twee reeën. Het geluk van reeën mogen zien is hier in de ochtend heel “normaal”, maar dat we ze nu ook nog ’s middags mogen zien is écht de kers op de taart 🙂
Vanmiddag bezochten we de Bedevaartkerk Wies in Steingaden. Als je er binnenstapt begrijp je meteen waarom dit kerkje, dat op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, zoveel bezoekers trekt. De kerk is een mengvorm van barok en rococo en is rijkelijk versierd met beelden en schilderingen in dezelfde stijl. In 1738 werden tranen gezien op een oud houten beeld van de Gegeselde Verlosser. Dit mirakel leidde tot een toevloed van bedevaarders.
Powered by WordPress
